1. ARMATURA WODNA

Węże ssawne – służą do połączenia nasady ssawnej zamontowanej na korpusie pompy z otwartym zbiornikiem wody w celu jej zassania i dalszego tłoczenia przez pompę. Stosowane są trzy rodzaje węży ssawnych w zależności od średnicy : 75 mm, 110 mm, 150 mm.

Węże ssawne 75 służą do mocowania do nasad ssawnych małych motopomp /M 4/4/. Najszersze  zastosowanie znajdują węże ssawne 110. Stosuje się  je do nasad pomp M 8/8,  M 16/8, A 16/8, A 32/8. Węże ssawne 150 stosuje się do turbo pomp TP 300. Wszystkie węże ssawne najczęściej mają długość 2,4 m. Węże ssawne 110 wykonywane są również o długości 1,6 m. Węże ssawne mają konstrukcję gumowo  –  przekładkową ze spiralą.  Wszystkie  warstwy  przekładek gumy,  wraz  ze  znajdującą  się  między nimi spiralą, są ze sobą zwulkanizowane. Węże ssawne są tak wykonane, że zapewniają szczelność przy ciśnieniu do 0,4 MPa oraz wytrzymałość na podciśnienie do 0,08  MPa  bez zniekształceń  wewnętrznej wykładziny gumowej. Mogą być stosowane w temperaturach do minus 30 ^o C oraz nie ulegają odkształceniom trwałym nawet przy obciążeniu miejscowym do 100 kg Węży ssawnych nie należy stosować do przetłaczania wody ani też nie powinno się podłączać ich do hydrantów. Konserwacja węzy ssawnych polega na utrzymywaniu ich w czystości, chronieniu przed promieniami słońca, silnym mrozem oraz przed kontaktem ze smarami i rozpuszczalnikami. Węże ssawne, w których stwierdzi się odklejenie wewnętrznej wykładziny gumowej,   należy wycofać z eksploatacji. 

Węże tłoczne  –   pożarnicze węże tłoczne służą  do podawania wody oraz wodnych roztworów środków pianotwórczych. W pożarnictwie stosuje się węże tłoczne W – 25, W – 52, W – 75,    W – 110. Odcinki węży W – 25 stylon guma, torlen  pcv i W – 52 stylon guma mają najczęściej  długość 15 m. PCV W – 52 torlen  pcv  i pozostałe wielkości mają po 20 m. Istotną sprawą jest to, iż wąż tłoczny W – 52 przeznaczony jest do przetłaczania wody  lub wodnych roztworów środków gaśniczych od rozdzielacza do stanowiska gaśniczego albo do przetłaczania wody do zbiorników pośrednich. Wąż tłoczny W – 110 stosowany jest do przetłaczania wody w dużych ilościach i na duże odległości od źródła wody do miejsca pożaru.

Konserwacja węży polega przede wszystkim na utrzymaniu ich w czystości oraz w stanie suchym.  Po  akcji  należy zabrudzone odcinki węży wymyć z zewnątrz oraz wypłukać wewnątrz. Następnie trzeba je wysuszyć. Węże składowane w magazynie należy przynajmniej raz  na kwartał rozwinąć i przewietrzyć. Każdy odcinek węża raz na rok należy poddać próbom wytrzymałościowym.

Armatura wodna  - do armatury wodnej zalicza się łączniki, nasady, przełączniki, pokrywy, klucze do łączników i hydrantów, rozdzielacze, zbieracze, regulatory ciśnienia, smoki ssawne, pływaki, prądownice i działka wodne, zbiorniki przenośne.  Jest to sprzęt składający się z elementów łączących początkowe lub końcowe części zasadniczego sprzętu gaśniczego, jakim są pompy i węże pożarnicze.

ŁĄCZNIKI, NASADY, PRZEŁĄCZNIKI  I POKRYWY.

Łączniki  - służą do łączenia między sobą odcinków węzy lub łączenia odcinków węży z hydrantami, pompami i prądownicami. Średnice łączników odpowiadają średnicom węży tłocznych i sawnych : 52, 75 i 110 mm.

Łącznik składa się z korony, tulei, uszczelki oraz pierścienia oporowego.

Korony i tuleje łączników  wykonywane są ze stopu aluminiowego odpornego na korozję.

Łączniki zapewniają szczelność przy ciśnieniu do 2,0 MPa i podciśnieniu do 2,5 MPa.

Nasady – stosowane  są do połączenia węży tłocznych lub ssawnych z rozdzielaczem,

pompą, hydrantem, prądownicą, zbieraczem. Nasady mają takie same średnice jak łączniki.

Urządzenie to składa się z korpusu, wykonanego ze stopu aluminiowego, podkładki i uszczelki  gumowej. Nasada odpowiada takim samym wymogom szczelności i  wytrzymałości na rozerwanie jak i łączniki.

Przełączniki – służą do łączenia ze sobą łączników oraz nasad o różnych średnicach w przypadku, gdy chce się zmniejszyć lub zwiększyć średnicę przepływu wody. Stosowane są przełączniki 52/25, 75/52 i 110/75.

Pokrywy – służą do zabezpieczenia nasad tłocznych i ssawnych pompy przed zanieczyszczeniem. Stosuje się je do zamykania odcinka węza albo nasady ssawnej pompy podczas przeprowadzenia prób na ciśnienie lub ssanie.

ZBIERACZE I SMOKI SSAWNE I PŁYWAKI.

Zbieracze stosowane są do łączenia dwóch linii zasilających W – 75 z nasadą o średnicy 110.

Smoki ssawne stanowią zakończenie linii ssawnej  zanurzonej w wodzie i mają chronić przed przedostaniem się zanieczyszczeń do wnętrza moto – lub autopompy.

Pływaki służą do  utrzymywania smoka ssawnego na stałej głębokości poniżej lustra wody. Wyporność pływaka dostosowana jest do masy smoka i linii ssawnej.

PRĄDOWNICE I STOJAKI HYDRANTOWE.

Prądownice są sprzętem służącym do nadawania określonego kierunku, ciśnienia, kształtu i prędkości wypływu środka gaśniczego z węży tłocznych.

Wyróżniamy  prądownice  :  wodne /PW/ o wielkości nasad – 25, 52, 75 mm, służące do wytwarzania prądów zwartych i kroplistych.  W tej grupie są  prądownice  zamykane,  z wbudowanym zaworem umożliwiającym zamknięcie podawania środka gaśniczego. Często w użyciu spotyka się prądownice uniwersalne o średnicy 52 mm, które umożliwiają wytwarzanie prądów zwartego lub kroplistego oraz  tarczy wodnej. Drugą grupą prądownic są prądownice pianowe PP o nasadzie 52 mm. PP – 2 – 12 oznacza prądownicę  pianową o wydajności piany 2 m ³/min. Przy liczbie spienienia 12. Prądownice wodno – pianowe / PWP – 200 i PWP – 400 / o wielkości nasad 52 służą do wytwarzania zwartych lub rozpylonych prądów wodnych, bądź piany mechanicznej ciężkiej w ilości 2 lub 4 m³/min

Stojaki hydrantowe umożliwiają pobór wody do celów gaśniczych z hydrantów podziemnych. Za ich pośrednictwem łączy się sieć hydrantową z wężami pożarniczymi.

DZIAŁKA WODNE.

Działka wodne to urządzenia przeznaczone do gaszenia dużych pożarów przy konieczności intensywnego podawania środków gaśniczych na odległość do 50 m.

               Działka gaśnicze w zależności od miejsca zainstalowania dzielimy na przenośne, przewoźne i stałej zabudowy. Działka przewoźne montowane są na samochodach pożarniczych z bezpośrednim podłączeniem do instalacji wodno – pianowej samochodu. Działka przewoźne mogą być montowane na własnych dwukołowych podwoziach. Działka gaśnicze o stałej zabudowie montowane są na masztach lub platformach jako element stałej instalacji gaśniczej. wszystkie te rodzaje działek gaśniczych mogą być przystosowane do podawania prądów wody lub prądów wodno – pianowych.  Oznaczenia działek obejmują symbolikę literową DW – działko wodne, DWP – działko wodno – pianowe oraz oznaczenie cyfrowe odnoszące się do wydajności środka gaśniczego uzyskiwanej z działka w ciągu minuty, np. DW6 – to działko wodne o nominalnej wydajności 600 l wody na minutę, DWP – 16 todziałko wodno – pianowe o wydajności wodnej 1600 l /min, co przy takiej wydajności z 3 % roztworu środka pianotwórczego  / np. de toru / uzyskamy 20,8 m ³ piany / min.

                 Zbiorniki wodne wykonywane są jako składane i służą do gromadzenia wody podczas jej dostarczania na duże odległości metodą przepompowywania. Doraźnie mogą służyć do gromadzenia rezerwowej ilości wody do celów gaśniczych. Obecnie stosowane są zbiorniki o pojemności 2500 l. Wykonane są z tkaniny brezentowej na konstrukcji metalowej.

2.  SPRZĘT TRANSPORTOWY I MOTOPOMPY.

Prowadzenie działań ratowniczo – gaśniczych wymaga przemieszczenia z siedziby straży pożarnej na miejsce zdarzenia strażaków, sprzętu ratowniczego oraz środków gaśniczych. Temu służy sprzęt transportowy, który obecnie obejmuje głównie samochody pożarnicze. W bardzo wąskim zakresie stosowane są przyczepy, używane do transportu sprzętu gaśniczego i ratowniczego. Samochody pożarnicze ze względu na ich przeznaczenie dzielimy na :

-         samochody gaśnicze przystosowane do przewożenia ludzi, sprzętu pożarniczego i środków gaśniczych, przeznaczonych do prowadzenia akcji gaśniczych, oznaczane są  symbolem „G”

-         samochody specjalne i przystosowane do przewożenia ludzi i sprzętu potrzebnego do wykonania zadań specjalnych przy akcji gaśniczej lub ratowniczej, oznaczone są symbolem „S”

Wszystkie samochody pożarnicze rozróżniamy w zależności od ich masy całkowitej wyrażanej w kilogramach, i tak samochód o masie :

-         do 3500 kg będziemy nazywali samochodem lekkim, oznaczając go symbolem „L”

-         od 3501 do 12 000 kg nazywać będziemy samochodem średnim / oznaczenia symboliką literową tych samochodów nie stosuje się/,

-         powyżej 12 000 kg to samochody ciężkie oznaczone symbolem „C”.

W dalszej kolejności oznaczenie samochodu pożarniczego występuje :

-         symbolika literowa odnosząca się do wyposażenia lub przeznaczenia samochodu,np.”A” oznacza, że  posiada on wbudowaną  autopompę, „M” wskazuje, że na jego wyposażeniu

jest motopompa, „B” – to zbiornik wodny, „W” – to samochód wężowy, „D” – samochód z drabiną mechaniczną lub „H” – z podnośnikiem hydraulicznym. „Op” – oznacza samochód operacyjny, „R” – samochód ratownictwa / w – wodnego, che – micznego, t – technicznego/.

-         parametr charakteryzujący samochód w zakresie jego możliwości taktycznych, np.podawane są wydajności motopompy i autopompy w h/min / hektolitry na minutę, pojemność zbiornika z wodą w m³, długość wysuwu drabiny lub wysokość podnoszenia podnośnika również w m.

                Powyższe informacje pozwalają precyzyjnie oznaczyć poszczególne typy samochodów pożarniczych lub określić ich możliwość taktyczną. Dla przykładu kilka oznaczeń samochodów.

-         GCBA – 6/32 – to samochód gaśniczy „G”, ciężki – „C”, z wbudowanym zbiornikiem „B” I autopompą „A”, pojemność zbiornika 6 m³ / 6000 l/, wydajność autopompy 32 hl /3200 l/min/.

-         GBA – 2,5/16 – to samochód gaśniczy „G”, brak symboliki po literze G oznacza, że jest to  samochód średni, ze zbiornikiem „B” i autopompą „A”, pojemność zbiornika 2,5 m³,  a wydajność autopompy 16 hl/min.

Uwaga ! We wszystkich typowych samochodach gaśniczych wbudowany jest zbiornik na środek pianotwórczy. Zbiornik ten ma pojemność odpowiadającą 10  % pojemności zbiornika z wodą. Samochód GCBA – 6/32 wyposażony jest w zbiornik środka pianotwórczego o pojemności 600 l, a samochód GBA – 2,5/16 w zbiornik o pojemności 250 l.

-         SD – 30 – samochód specjalny „S” z drabiną  mechaniczną „D”, posiadającą wysuw Do wysokości 30 m.

-         SH – 18 samochód specjalny „S”  z podnośnikiem hydraulicznym „H” o wysokości  podnoszenia 18 m .

-         SW – 2000 – samochód specjalny „S”, wężowy „W” o łącznej długości węży 2000 m.

                   Samochody pożarnicze bez względu na swoje przeznaczenie posiadają podstawowe wyposażenie fabryczne wykazane w instrukcji obsługi. Użytkownicy  tych samochodów, uwzględniając charakter zagrożeń, jaki występuje na obszarze chronionym przez jednostkę straży pożarnej wykorzystując dany samochód, mają  możliwości uzupełnienia sprzętu będącego wyposażeniem samochodu. Dlatego też  dwa samochody pożarnicze w tej samej symbolice mogą mieć różnice w wyposażeniu.

                   Uwzględniając potrzeby gaśnicze, samochody pożarnicze wyposażone są w  :

-         autopompy– są to urządzenia wbudowane na stałe do samochodu, napędzane przez jego silnik. Przeznaczone są do pobierania wody zarówno ze zbiornika otwartego, hydrantu lub zbiornika wody z samego samochodu i tłoczenia jej pod ciśnieniem przez armaturę wodno – pianową samochodu oraz węże pożarnicze na stanowisko gaśnicze.

-         motopompy – są to urządzenia o takim samym przeznaczeniu, lecz mające własny napęd, który uniezależnia je w eksploatacji od samochodu.

Zarówno autopompy jak i motopompy są urządzeniami wrażliwymi na warunki eksploatacji.  W  celu  zapewnienia  ich  bezawaryjnej  pracy  należy  ściśle  przestrzegać instrukcji obsługi,  szczególnie w zakresie konserwacjii zabezpieczenia linii ssawnych  / podczas poboru wody z otwartych zbiorników tj. rzek, jezior, stawów/ smokami zaopatrzonymi w kosze / siła/ Zabezpieczy to autopompę lub motopompę przed dostaniem się do przestrzeni wirnika twardych zanieczyszczeń, które powodują ich natychmiastowe zniszczenie.

W stosowaniu tego sprzętu należy pamiętać o charakterystycznym dla każdej pompy parametrze,  jakim jest wysokość ssania, tj. wysokość,  z jakiej możemy pobrać wodę. Wielkość ta jest określona dla każdego typu pompy, a jej przestrzeganie zapewni skuteczność działań gaśniczych. Właśnie skuteczność działań zależy od umiejętności i sprawnej obsługi sprzętu pożarniczego, co najlepiej można osiągnąć przez praktyczne nauczanie, zwłaszcza ćwiczenia. Obsługa omawianego sprzętu wymaga szczególnej ostrożności, bowiem jest to sprzęt mechaniczny, wymagający stosowania się do ustalonych przy jego eksploatacji zasad bezpieczeństwa. Zasady te powinny być omawiane na każdym szkoleniu, a zwłaszcza przed ćwiczeniami.

3.    SPRZĘT BURZĄCY

Sprzęt ten można podzielić na trzy podstawowe grupy :

-         sprzęt burzący typowo pożarniczy,

-         sprzęt, który nie jest typowo pożarniczy lecz zaliczany jest do sprzętu burzącego,

-         sprzęt innego przeznaczenia, który może być użyty jako sprzęt burzący.

W większości przypadków sprzęt burzący ma bardzo prostą konstrukcję.

Sprzęt burzący służy do prowadzenia prac rozbiórkowych, szczególnie w czasie zdarzeń występujących w budownictwie.

Do grupy tej zaliczamy różnego typu bosaki, udarowe młoty z napędem własnym albo udarowe młoty pneumatyczne zasilane z kompresora.Za pomocą tego sprzętu wykonuje się otwory w stropach i ścianach, kruszy elementy budowlane lub powierzchnie blokujące dostęp.

Wymienić można kilka typów bosaków stosowanych przez jednostki straży pożarnych,  są to :

-    Bosak podręczny – służy do torowania dostępu do miejsc, z których można przeprowadzić rozpoznanie, do wyważania drzwi, okien, desek  podłogowych oraz do wykonywania drobniejszych prac wewnątrz pomieszczeń. Bosak ten odkuty jest ze stali węglowej. Z jednego końca bosak ukształtowany jest w grot i hak, z drugiego ma stopkę, stanowiącą uchwyt do trzymania bosaka. Stopka umożliwia ponadto wyciąganie gwoździ, odrywanie desek, podważanie desek.

-         Bosak ciężki  - służy do rozrywania konstrukcji budynków, usuwania belek i innych

przedmiotów. Obsługiwany jest w zasadzie przez dwie osoby. W razie usuwania bosakiem ciężkich elementów, do kółka, w które jest on wyposażony przymocowuje się linkę i może za nią ciągnąć kilka osób.  Bosak osadzony jest na drzewcu długości 5 m.

-         Bosak lekki – służy do lżejszych prac burzących wykonywanych przez jednego człowieka.

Jest on krótszy od bosaka ciężkiego, nie posiada jarzma z kółkiem do mocowania linki.

-  Bosak sufitowy – służy do prac wewnątrz budynku, jak odbijanie tynków, zrywanie podsufitówki, przewodów. Bosak sufitowy ma dwa przeciwległe haki o małej krzywiźnie łuków. Jeden hak odkuty jest w kształcie dzioba o zbieżnych wszystkich czterech płaszczyznach, Drugi zaś w kształcie łopatki – kilofa o dwóch zbieżnych płaszczyznach tworzących ostrze.

-  Bosak strzechowy – służy do rozrywania strzech, stogów, słomy, i siana, rozcinania materiałów  strzępiastych, włóknistych itp. Obsługiwany jest przez dwie osoby. Zamiast jednego haka posiada trzy, czyli jest to trójzębny hak odkuty ze stali węglowej. Trójząb, tuleja i ogon są spawane i zabezpieczone przed korozją lakierem asfaltowym.

-         Topór strażacki ciężki – służy do wykonywania prac wyburzeniowych, do wyrąbywania

belek, podłóg, drzwi, wyważania zamków itp. Jest on jakby powiększonym toporem strażackim lekkim, wchodzącym w skład wyposażenia osobistego strażaka. Topór składa się z głowicy i toporzyska. Głowica jest odkuta ze stali węglowej. Toporzysko wykonane jest z, twardego drewna / jesion lub dąb/

Łom – służy do wyważenia drzwi, zrywania podłóg rozbijania zamków, podważania desek i wykonywania innych prac burzących, łom ma masę 6,8 kg i 1,2 m długości. Odkuty jest z pręta stalowego, z jednego końca zaostrzony, z drugiego spłaszczony w formie wąskiej łopatki i odgięty od osi podłużnej pod kątem 30^o.

Łopatka ma przecięcia służące do wyciągania gwoździ, haków itp.

Ostrze i łopatka łomu są hartowane. Części łomu nie utwardzone są pomalowane lakierem asfaltowym.

Siekierołom – uniwersalne  narzędzie ratownicze / siekierołom / stosuje się do robienia i rozszerzania otworów w ścianach, drzwiach, obudowach  samochodowych lub innych urządzeń, lub do wywarzania i wyłamywania, przerąbywania lub dzielenia materiału w celu wyswobodzenia obsługi, przewożonych osób lub uwolnienia osób uwięzionych w zamkniętych pomieszczeniach.

4.      ODZIEŻ OCHRONNA, SPECJALNA I UZBROJENIE OSOBISTE

W skład uzbrojenia osobistego strażaka – ratownika, które służy do ochrony osobistej w czasie akcji ratowniczej wchodzą :

-         hełm strażacki,

-         pas strażacki,

-         ubranie ochronne,

-         zatrzaśnik

Odzież ochronną którą używają strażacy powinna cechować się odpornością na przesiąkanie wody i działanie podwyższonej temperatury, częściową odpornością na działanie czynników chemicznych, być dobrze widoczna w różnych warunkach oświetlenia, zapewnić możliwość pracy na wysokości bez dodatkowego wyposażenia. Nie powinna krępować ruchów strażaka i być zbyt ciężka,  a  także być odpowiednio dostosowana do zmieniających się warunków atmosferycznych. Powinna cechować się odpornością mechaniczną. Musi być łatwa do czyszczenia i prania, i ponadto nie powinna tracić swoich właściwości.

Typowym ubraniem stosowanym przez strażaków jest tzw. moro – ubranie polowe które nie spełnia jednak wymogów jakim stawia się ubraniom ochronnym.

Stosowane są już ubrania koszarowe z dodatkiem Nomexu.

Najnowsze ubrania strażackie specjalne, niepalne nieprzemakalne to ubrania z NOMEXU.

Są to ubrania 4 warstwowe, 2 częściowe oznakowane taśmą odblaskową niepalną w kolorze srebrnym.   

Ubrania te składają się z kurtki bojowej z podpinką i spodni.

Kurtka jest wykonana z niepalnego materiału z izolacją termiczną z niepalnych włókien aramidowych wraz z niepalną podszewką.     

W  celu  ochrony  rąk  strażaków stosuje się rękawice głównie pięciopalcowe wykonane  z  różnych materiałów.

       W skład odzieży ochronnej wchodzą również buty strażaka. Zabezpieczają one nogi przed  urazami mechanicznymi,  czynnikami szkodliwymi,  wysokimi i niskimi temperaturami,  wilgocią i wodą, prądem elektrycznym.

      Hełm strażacki   przeznaczony  jest  do  zabezpieczenia  głowy przed uderzeniami  oraz przedmiotami spadającymi z wysokości. Najczęściej stosowanym hełmem jest hełm strażacki    PH – 5. Jest mocowany na głowie za pomocą pasków kabłąkowych  gwarantujących  pewne osadzenie na głowie oraz paska podbródkowego zapinanego na „rzepy”.  Dodatkowe wyposażenie hełmu stanowi osłona twarzy tzw. przyłbica która zabezpiecza  użytkownika przed promieniowaniem cieplnym. Masa całkowita 1,1 kg.  Ważność atestu hełmu – określa producent (np.:5 lat od daty produkcji, lub do oznak zużycia czy uszkodzenia).

       Pas strażacki stanowi wyposażenie osobiste strażaka, zabezpieczając go w czasie akcji  ratowniczej. Najczęściej stosowane są o długości od 1120 mm – 1320 mm, szerokości  100 mm, masa pasa wynosi od 0,83 – 0,86 kg  Pas wykonany jest z taśmy parcianej obustronnie obszyty skórą, zaopatrzony w zaczepy do zamocowania pokrowca toporka.  Pasek zapinkowy i kółko zatrzaśnika zamocowano w obejmie z blachy stalowej.

       Toporek strażacki :

-         masa – 1,25 kg

-          Długość toporka 450 mm,

-          obuch wykonano ze stali węglowej.

 Zatrzaśnik – jako element pasa strażackiego służy do zabezpieczenia strażaka pracującego na wysokościach oraz służy także do celów ratowniczych :

-          masa – 0,75 kg,

-          wysokość 210 ,

-          szerokość 110 mm,

-          średnica pręta 15 mm,

 Zatrzaśnik wykonany jest z pręta stalowego. Zaopatrzony jest w zamek sprężynowy. zabezpieczony dodatkowo gwintowaną tuleją.  Otwarcie zamka zatrzaśnika wymaga przyłożenia siły ok. 2 kg, maksymalne obciążenie  zatrzaśnika ok. 1200 kg

 Pozostały sprzęt ochrony osobistej strażaka.

 Ubrania żaroodporne – zadaniem tej grupy ubrań jest utworzenie skutecznej bariery  odgradzającej organizm człowieka przed promieniowaniem cieplnym,  są  to  ubranie  średniego i ciężkiego. Stosuje się je jako kombinezon jednoczęściowy z kapturem wykonany z kilkuwarstwowej tkaniny niepalnej powlekanej folią aluminiową. Nogawki spodni są zakończone butami z podeszwą ze skóry.  W skład kompletu wchodzi również para rękawic. Ubranie służy do ochrony ratownika  przed promieniowaniem cieplnym i krótkotrwałym zetknięciem z płomieniami.

       Ubrania gazoszczelne – główną zaletą jest utworzenie skutecznej bariery odgradzającej  Organizm człowieka od skażonego środowiska.  Praca  w  tych  warunkach  wymaga  stosowania sprzętu ochrony dróg oddechowych   z  własnym zapasem powietrza.  Najczęściej ubrania wytworzone są z gazoszczelnego kauczuku butylowego, pokrytego kauczukiem fluorytowym. Materiał   ten jest wyjątkowo odporny na działania żrących  chemikaliów.  Ubrania mają gazoszczelny suwak i szwy, buty ochronne oraz podwójne wymienialne  rękawice.  W zależności od rodzaju ubrania gazoszczelnego aparat oddechowy jest   umieszczony  wewnątrz – przy pełnym ubraniu lub na zewnątrz ubrania.

       Sprzęt ochrony dróg oddechowych–głównym zadaniem sprzętu jest niedopuszczalnie  czynnika szkodliwego w postaci pyłu, par cieczy lub gazu do składu oddechowego użytkownika.

-wstecz-

-STRONA GŁÓWNA-

Źródło: Pismo:" STRAŻAK,"  , ABC Strażaka Ochotnika

Copyright by MIGUEL 2007 Wszelkie prawa zastrzeżone ®